Terapia tańcem i ruchem wśród osób starszych rozpoczęła się w Ameryce na początku lat 40. XX wieku dzięki Marian Chase, matce terapii tańcem i ruchem. Pracowała ona z pacjentami psychiatrii i osobami starszymi w St. Elizabeth’s Hospital w Waszyngtonie, gdzie opierała swoją pracę na zasady, że problemy psychologiczne są przechowywane w ciele. Wierzyła w taniec jako formę komunikacji, która zaspokaja podstawową ludzką potrzebę.
Podobnie jak w przypadku dramaterapii, większość terapii tańcem odbywa się w kręgu lub zaczyna i kończy się w kręgu, aby upewnić się, że każdy jest widoczny dla innych członków grupy oraz dla osoby prowadzącej. Ponadto krąg wzmacnia poczucie więzi i wspólnoty, poprawia socjalizację oraz zwiększa samoświadomość, która często jest zaburzona u osób żyjących z demencją. Często poprzez użycie wyobraźni, fantazji i wspomnień stosuje się symbole, aby umożliwić jednostkom przepracowanie problemów, które mogą być trudne do wyrażenia słowami. Odkrywanie symboli poprzez ruch i dźwięk zapewnia bezpieczne środowisko, w którym można zbudować i wzmocnić poczucie zaufania. Symbolika może stanowić podstawę do tworzenia tematów opartych na podobnych ruchach w grupie – dlatego ważne jest, aby osoba prowadząca zidentyfikowała te wspólne cechy, ponieważ to właśnie tutaj grupa może znaleźć spójność, wsparcie i poczucie przynależności.
Terapia tańcem i ruchem może być również prowadzona indywidualnie, w cztery oczy. Odzwierciedlanie lub przyjmowanie ruchów danej osoby to ważny sposób na zidentyfikowanie stanu emocjonalnego klienta i nawiązanie z nim kontaktu. Często nazywane empatią niewerbalną, pojęcie to określa się mianem odzwierciedlenia empatii i opisuje ono, jak terapeuta używa ciała jako instrumentu, aby dostroić się do klienta. Zamiast naśladować tę osobę, ważne jest, aby doświadczać tego, co ona czuje poprzez jej ciało za pomocą gestów, wyrazu twarzy i postawy. Buduje to zaufanie w relacji terapeutycznej.
Terapia tańcem i ruchem przynosi korzyści psychospołeczne i fizyczne osobom z demencją. Aspekt psychospołeczny staje się czynnikiem motywującym w terapii tańcem, gdy mamy do czynienia z tak złożoną chorobą, jaką jest demencja. Osoby cierpiące na tę chorobę często stają się odizolowane, a terapia tańcem jest jednym ze wspaniałych sposobów na pobudzenie interakcji społecznych, ćwiczeń fizycznych i zdrowia emocjonalnego.
Zmiany osobowości, trudności w komunikacji, a czasem trudne zachowania wynikające z frustracji wywołanej chorobą to niektóre z efektów, które często powodują, że osoba z demencją wycofuje się, zamyka się w sobie emocjonalnie i ostatecznie staje się odizolowana. Częściej niż rzadziej rodzina, przyjaciele, a nawet profesjonaliści mają trudności z poradzeniem sobie z tymi zmianami. Terapia tańcem i ruchem może być rozwiązaniem, ponieważ potrafi połączyć człowieka z otaczającym go światem w taki sposób, w jaki tradycyjne terapie nie potrafią. Dzięki koordynacji dźwięku, rytmu i ruchu jednostki mogą nawiązać kontakt w niesamowity sposób.
Kilka korzyści psychospołecznych terapii tańcem i ruchem:
– Alternatywne podejścia do komunikacji
– Zachęcanie do interakcji społecznych i komunikacji
– Wzrost samoświadomości (indywidualnie i w relacji z innymi)
- Zapewnia ujście dla pobudzenia i/lub agresji w zdrowej formie ekspresji
- Poprawia i/lub łagodzi objawy depresji i lęku
- Utrzymuje, a czasami poprawia pamięć i funkcjonowanie poznawcze
- Wzmacnia szlaki neurologiczne
- Zapewnia możliwości bezpiecznej, pełnej godności ekspresji
Koniecznie sprawdź nasze zestawienia SPECJALISTÓW, którzy mogą pomóc. Znajdują się oni w sekcji Specjaliści ds. terapii i sztuki pod zakładką Materiały i specjaliści w NY na naszej stronie głównej lub kliknij tutaj: http://hnh.fb5.myftpupload.com/ny-resources-professionals/therapeutic-artistic-practitioners/