Danstherapie voor ouderen begon in Amerika in de vroeg jaren 40 met Marian Chase, de moeder van de danstherapie. Ze werkte met psychiatrische patiënten en ouderen in het St. Elizabeth’s Hospital in Washington DC, waar ze haar werk baseerde op het principe dat psychologische problemen in het lichaam worden vastgehouden. Ze geloofde in dans als een vorm van communicatie die voldeed aan een fundamentele menselijke behoefte.
Net als dramatherapie wordt de meeste danstherapie in een cirkel beoefend, of begint en eindigt deze in een cirkel, zodat iedereen wordt gezien door de anderen in de groep en door de begeleider. Ook versterkt een cirkel de verbondenheid en het gevoel van gemeenschap, bevordert het de socialisatie en vergroot het het zelfbewustzijn, dat vaak is verminderd bij mensen met dementie. Vaak worden symbolen gebruikt door middel van verbeeldingskracht, fantasie en herinnering, zodat individuen kunnen werken aan problemen die misschien moeilijk verwoord kunnen worden. Het verkennen van symbolen door beweging en geluid biedt een veilige omgeving waarin een gevoel van vertrouwen kan worden gecreëerd en versterkt. Symboliek kan de basis leggen voor het ontwikkelen van thema's op basis van vergelijkbare bewegingen in de groep; daarom is het belangrijk dat de begeleider deze overeenkomsten herkent, omdat de groep hier cohesie, steun en een gevoel ergens bij te horen kan vinden.
Danstherapie kan ook individueel worden beoefend. Het weerspiegelen of aannemen van iemands bewegingen is een belangrijke manier om je te verbinden met de toestand van de cliënt en deze te herkennen. Dit wordt vaak non-verbale empathie genoemd, of empathische reflectie, en wordt gebruikt om te beschrijven hoe de therapeut het lichaam gebruikt als instrument om af te stemmen op de cliënt. In plaats de persoon te imiteren, is het belangrijk om te ervaren wat zij voelen via hun lichaam door middel van gebaren, uitdrukkingen en houding. Dit bouwt vertrouwen op in een therapeutische relatie.
Dansbewegingstherapie biedt psychosociale en fysieke voordelen voor mensen met dementie. Het psychosociale aspect wordt de motiverende factor in danstherapie wanneer je te maken hebt met een ziekte die zo complex is als dementie. Mensen met de ziekte raken vaak geïsoleerd, en danstherapie is een van de geweldige manieren om sociale interactie, lichaamsbeweging en emotionele gezondheid te stimuleren.
Veranderingen in persoonlijkheid, moeite met communiceren en soms uitdagend gedrag als gevolg van de frustratie over de ziekte zijn enkele van de effecten die er vaak voor zorgen dat iemand met dementie zich terugtrekt, sociaal en emotioneel afstuit, en uiteindelijk geïsoleerd raakt. Meestal vinden familie, vrienden en zelfs professionals het moeilijk om met deze verandering om te gaan. Dans- en bewegingstherapie kan de uitkomst zijn omdat het een persoon kan verbinden met de wereld om hen heen op manieren die traditionele therapieën niet kunnen. Door de coördinatie van geluid, ritme en beweging kunnen mensen op ongelooflijke manieren contact maken.
Enkele psychosociale voordelen van dans- en bewegingstherapie:
– Alternatieve benaderingen van communicatie
– Stimuleert sociale interactie en communicatie
– Toename van het zelfbewustzijn (persoonlijk en in relatie tot anderen)
- Biedt een uitlaatklep om agitatie en/of agressie om te zetten in een gezonde expressie
- Verbetert en/of beheerst symptomen van depressie en angst
- Behoudt en verbetert soms het geheugen en het cognitief functioneren
- Versterkt neurologische paden
- Biedt mogelijkheden voor veilige, waardige expressie
Bekijk zeker ons overzicht van HULPVERLENERS die u kunnen helpen. Ze staan vermeld onder Therapeutic & Artistic Practitioners (Therapeutische en artistieke zorgverleners) op het tabblad NY Resources & Professionals op onze homepage, of klik direct hier: http://hnh.fb5.myftpupload.com/ny-resources-professionals/therapeutic-artistic-practitioners/