Één ziel

Mijn vrouw is vorig jaar overleden aan complicaties van Lewy body-dementie (LBD). Natuurlijk heb ik veel tijd besteed aan het reflecteren op ons leven en de reis die we samen hebben gedeeld. Ik heb veel mantelzorgers hun verhalen horen vertellen en hun frustraties horen uiten tijdens de zorg. Ik hoop dat mijn reflectie een beetje troost kan bieden en misschien openbaring tijdens uw eigen reis als mantelzorger. Ik ben geen arts en heb geen formele expertise; ik ben slechts een voormalig mantelzorger die, net als u, om iemand gaf.

Ik ben gaan geloven dat er drie hoofdtypen mantelzorgers zijn voor dierbaren met LBD. Een type is de groep die er simpelweg niet voor in de wieg gelegd is (dat zijn we niet allemaal) of die boos is op de situatie en/of hun dierbare omdat deze hen tijdens hun gloriejaren aan deze ellendige ziekte heeft blootgesteld. Het is inderdaad een harde realiteit. De hoop is dat deze woede en wrok zullen verdwijnen, maar zo niet, dan is een zorginstelling wellicht de beste beslissing voor jullie beiden. Waarschijnlijk heb je die beslissing in je hart al genomen en weet je dat het het beste is voor jou en je dierbare. Dat is een moedig besluit.

Het volgende type is iemand zoals ik. Sinds mijn vrouw is overleden, hebben veel vrienden en familieleden contact met me opgenomen en gezegd dat ze ons altijd als "één persoon" zagen en niet als individuen. Na veel lezen weet ik en geloof ik dat we "één ziel" waren die met elkaar verbonden was. Als je een soortgelijke relatie had, dan is de kans groot dat jullie beiden een zeer zorgzame partnerschap deelden en vele prachtige momenten hadden van geven aan de mensheid, zoals wij dat deden. Het was deze diepgaande bijdrage die me deed afvragen: "waarom is ons dit overkomen?" Onvermoeibaar was mijn belofte aan haar elke ochtend als we wakker werden: "ik zal mijn best doen" die dag. Ik zocht echter voortdurend naar enige extra motivatie om voor mijn vrouw te zorgen, naast mijn onsterfelijke liefde.

Het derde type mantelzorger – en degene die ik hoop te bereiken – is degene die worstelt met het besluitvormingsproces. Vergis je niet, dit is geen gemakkelijke reis en niemand van ons heeft zich hiervoor aangemeld. Een van mijn moeilijkste momenten kwam toen ze stopte met tegen me te zeggen "ik hou van je", woorden die we elke avond tegen elkaar uitspraken voordat we onze ogen sloten. Toen mijn dagen als mantelzorger voorbij waren, begon ik meer tijd te besteden aan lezen en reflecteren om te proberen te begrijpen waarom dit ons allemaal is overkomen. Ik geloof dat ik misschien heb ontdekt wat die extra helpende motivatie was. Het is mijn overtuiging dat mijn vrouw zich voorbereidde op haar volgende missie in het leven: voor al die verloren zielen in het universum zorgen en hen leren hoe ze beter kunnen zijn. Dat was haar geschenk in dit leven. En ik ben dankbaar dat ik erbij was om haar te helpen die overgang te maken. Waarom het LBD was dat ons hierheen leidde, is niet aan mij om te beoordelen.

Als mijn woorden ook maar enigszins bij je resoneren en je een bijzonder moeilijke dag hebt, kijk dan in de ogen van je dierbare, glimlach zachtjes en weet dat deze speciale persoon was gekozen om zijn/haar gave voort te zetten door anderen te helpen, zoals ze altijd deden. En jij was er om hen onderweg te helpen.