HALÜSİNASYONLAR – bunlarla en iyi nasıl başa çıkılır
Genel olarak, bir kişi olumsuz etkilenmesine neden olan halüsinasyonlar görüyorsa, konuyu değiştirmek ve dikkatini başka yöne çekmek için elinizden geleni yapın. Rahatsız edici durumla ilgileneceğinize dair onlara güvence verin. Yardımcı olacaksa başka bir odaya geçin. Müzik dinletmek veya aile fotoğraflarına ya da keyif aldıkları şeylerin resimlerine bakmak yardımcı olabilir. Birine gördüğü şeyin gerçek olmadığını söylemek, LBD'li kişi için üzücü ve sinir bozucu olabilir.
NYU Langone'da Psikiyatri Araştırma Profesörü ve Alzheimer ve İlgili Demanslar Aile Destek Programı Direktörü Mary Mittelman'a göre – http://www.nytimes.com/2016/05/03/nyregion/advice-for-alzheimers-caregivers.html:
Eğer halüsinasyonlar ve sanrılar sıkıntıya neden olmuyorsa, kişiyi bunların gerçek olmadığına ikna etmeye çalışmak yerine onları onaylamak en iyisi olabilir. Eğer sıkıntıya neden oluyorlarsa, bakım verenler bunların yarattığı korkuyu kabul etmek ve tetikleyicilerden kaçınmak için aydınlatmayı ve çevreyi değiştirmek gibi pratik adımlar atmak isteyebilirler. Örneğin, yığılmış giysiler bir canavar gibi görünebilir veya bir portre gerçek bir insan gibi algılanabilir. Bazı durumlarda, başka yanıtlar sonuç vermediğinde hekim ihtiyatlı bir ilaç kullanımını önerebilir.
LBD NEDİR altındaki Tedavi ve Önemli Bilgiler bölümüne bakın
CAPGRAS SENDROMU
Capgras Sendromu, tanıdık bir kişinin veya yerin tam bir kopyasıyla, yani bir sahtekarla değiştirildiğine dair mantıksız bir inançtır. Capgras sendromunun en yaygın konusu eş veya hayat arkadaşıdır.
Uzmanlar, LBD'li insanların %17'ye varan bir kısmının Capgras sendromu yaşadığını tahmin etmektedir. Araştırmalar, Lewy vücut demansındaki halüsinasyonların, Capgras sendromunun gelişimiyle yüksek oranda ilişkili olduğunu göstermektedir. Bir çalışma ayrıca, kolinesteraz inhibitörleri (bazen Lewy vücut demansında halüsinasyonları tedavi etmek için kullanılır) ile tedavi edilen kişilerin Capgras sendromu geliştirme olasılığının daha düşük olduğunu bulmuştur.
Capgras Sendromuna Yanıt Verme: Capgras sendromlu kişilerin bakım verenleri, Capgras sendromu göstermeyen Lewy vücut demanslı kişilerin bakım verenlerine kıyasla artan zorluklar bildirmektedir. LBD'li insanların bilişsel işlevleri zaman zaman büyük ölçüde değiştiğinden, Capgras sendromuna yanıt vermek zordur. Bazen sadece konuşmanın akışına uymak işe yarar, ancak bazı bakım verenler, LBD'li kişinin, örneğin sahtekar olduklarını kabul ettiklerinde, kendilerini sözlü tutarsızlıklarla yakalayabildiklerini bildirmektedir. Ayrıca, kişi bakım verenin veya aile üyesinin bir sahtekar olduğuna inanabileceğinden, sözlü veya fiziksel saldırganlık mümkündür, bu nedenle Capgras sendromuna karşı yanıt verirken dikkatli olunması önerilir.
Capgras Sendromunun Tedavisi: Capgras sendromunu tedavi etmek, ilaç kullanılacaksa temkinli bir yaklaşım gerektirir. LBD'li insanlar, genellikle paranoya, sanrılar ve halüsinasyonlar için reçete edilen antipsikotik ilaçların ciddi yan etkileri açısından daha büyük risk altındadır. Uygun değerlendirme ve tedavi için Capgras sendromunu sevdiğiniz kişinin doktoruna bildirdiğinizden emin olun.
Esther Heerema, MSW tarafından yazılan VeryWell.com makalesine göre, 10.02.16, https://www.verywell.com/capgras-syndrome-in-lewy-body-dementia-98556
DAVRANIŞ DÜZENLEME
Lütfen Dr. James Galvin ve Dr. Arkady Yusupov tarafından hazırlanan Demansta Seslendirme (Vokalizasyon) konulu vaka raporunun bir bölümüne ve davranış düzenlemelerinin nasıl işe yarayabileceğine göz atın. (Case Reports in Neurology, Case Rep Neurol 2014;6:126–133, DOI: 10.1159/000362159 Çevrimiçi yayınlanma tarihi: 30 Nisan 2014)
“Demansın davranışsal ve psikolojik semptomlarını” (BPSD) sergileyen demans hastalarında, farmakolojik olmayan tekniklerin (yani yönlendirme) kullanılması endike olabilir. Psikotrop ilaçlar nadiren negatif BPSD semptomlarını giderirken, aynı zamanda hastanın yaşam kalitesini düşürür. Farmakolojik olmayan yaklaşımlar, negatif BPSD için ilk basamak tedavi olarak faydalıdır.”
Muayene sırasında hasta sürekli oğlunun adını seslendiriyor, normal konuşma tonundan bağırarak konuşmaya geçiyordu. Ayrıca, artan anksiyete seviyelerine karşılık geldiği anlaşılan belirgin homurdanma sesleri çıkarıyordu. Hastanın seslendirmelerini durdurmasını sağlamak için bir yönlendirme ve gevşeme tekniği denendi. Hastanın dikkati ilk adıyla çağrılarak çekildi, ardından derin bir nefes alması ve 10'a kadar sayması istendi. Bu teknik, seslendirme döngüsünü 10 ila 15 dakikalık aralıklarla kırmayı başardı. Hasta her yönlendirildiğinde, sonuçta ortaya çıkan seslendirmesiz aralık daha uzun oldu ve daha hızlı elde edildi. Bu dönemlerde hasta daha bilinçliydi, soruları cevaplayabiliyor ve talimatları takip edebiliyordu. Bu teknikler, yönlendirme tekniklerini başarıyla uygulayan bakım verenlere gösterildi.
3 aylık takipte bakım verenler, yönlendirme tekniğinin sürekli kullanımıyla seslendirme semptomlarının devam eden rahatlamasını bildirdiler. Hastanın anksiyete seviyeleri ve genel psikolojik iyilik hali, seslendirme semptomlarını kontrol etme yeteneği ile büyük ölçüde iyileşti. Seslendirmelerin sıklığı ve şiddeti azaldığı için bakım veren stresi de azaldı. Altı ay sonra seslendirmeler devam etti, ancak yönlendirme teknikleri her seslendirme davranışının süresini ve ses yüksekliğini azaltarak hala fayda sağlıyordu. 12. aya gelindiğinde, genellikle seslendirme bölümlerini tetikleyen ajitasyonu azaltmak için düşük dozlarda risperidon gerekli hale geldi. Tartışma: Seslendirmelerin nöroanatomik korelatları
Yönlendirme ve gevşeme tekniğinin ilk ofis ziyaretinde hasta üzerinde anında işe yaradığını gördük. Hasta nefesine odaklanabildi, anksiyetesini azalttı ve tekrarlayan yüksek sesli isim çağırma ve homurdanma seslerinin 10 ila 15 dakikalık aralıklarla azalmasına izin verdi. Hastanın seslendirme semptomları tekrar ortaya çıktıkça birbirini izleyen yönlendirme denemeleri kullanıldı. Her yönlendirme denemesi, hastanın seslendirmeyi durdurma yeteneğinden dolayı rahatlama ifade ettiği daha uzun bir seslendirmesiz dönemle sonuçlandı. Bakım verenler yönlendirme kullanımı konusunda eğitildi ve bu yöntemi ev ortamında kullanmaları teşvik edildi. Bu hastanın birkaç risk faktörü vardı.
Sonuç: Psikotrop ilaçların kullanımı, seslendirmeler gibi nöropsikiyatrik semptomların tedavisinde yaygın bir uygulama haline gelmiştir. Hastayı sakinleştiriciler kullanarak baskılamak, şüphesiz hastanın seslendirmeler sergilemesini önleyecektir. Ancak, yaşam kalitesine yönelik ciddi olumsuz etkileri ve potansiyel yan etkileri nedeniyle bu, soruna bir çözüm değildir. Bu vaka raporunun sonuçlarına dayanarak, seslendirme paternini kırmaya yönelik farmakolojik olmayan bir yaklaşım olarak yönlendirmenin kullanılması ilk basamak müdahale olarak önerilir ve antipsikotik ilaç ihtiyacını geciktirebilir veya azaltabilir.