OMAMY – jak najlepiej sobie z nimi radzić
Mówiąc ogólnie, jeśli osoba doświadcza omamów, które mają na nią niekorzystny wpływ, postaraj się zmienić temat i odwrócić jej uwagę. Zapewnij ją, że zajmiesz się tą kłopotliwą sytuacją. Jeśli to pomoże, przejdź do innego pokoju. Muzyka może pomóc, podobnie jak oglądanie zdjęć rodzinnych lub obrazów przedstawiających rzeczy, które dana osoba lubi. Mówienie komuś, że to, co widzi, nie jest prawdziwe, może stać się dla osoby z LBD denerwujące i frustrujące.
Według Mary Mittelman, profesor psychiatrii i dyrektor programu wsparcia rodzin osób z chorobą Alzheimera i pokrewnymi otępieniami w NYU Langone – http://www.nytimes.com/2016/05/03/nyregion/advice-for-alzheimers-caregivers.html:
Jeśli omamy i urojenia nie powodują cierpienia, najlepiej zgodzić się z nimi, zamiast próbować przekonać osobę, że nie są one prawdziwe. Jeśli jednak powodują one cierpienie, opiekunowie powinni uznać lęk, który one wywołują, i podjąć praktyczne kroki, takie jak zmiana oświetlenia i otoczenia, aby uniknąć czynników wyzwalających. Na przykład stos ubrań może wyglądać jak potwór, a portret może wydawać się prawdziwą osobą. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić rozważne stosowanie leków, gdy inne reakcje zawodzą.
Zobacz Leczenie i ważne informacje w sekcji CZYM JEST LBD
ZESPÓŁ CAPGRASA
Zespół Capgrasa to irracjonalne przekonanie, że znana osoba lub miejsce zostało zastąpione dokładną kopią – oszustem. Najczęstszym obiektem zespołu Capgrasa jest współmałżonek lub partner.
Eksperci szacują, że do 17% osób z LBD doświadcza zespołu Capgrasa. Badania wskazują, że omamy w otępieniu z ciałami Lewy'ego są ściśle powiązane z rozwojem zespołu Capgrasa. Jedno z badań wykazało również, że osoby leczone inhibitorami cholinoesterazy (które czasami stosuje się w leczeniu omamów w otępieniu z ciałami Lewy'ego) rzadziej rozwijały zespół Capgrasa.
Reagowanie na zespół Capgrasa: Opiekunowie osób z zespołem Capgrasa zgłaszają większe wyzwania w porównaniu z opiekunami osób z otępieniem z ciałami Lewy'ego, u których zespół ten nie występuje. Ponieważ funkcje poznawcze osób z LBD znacznie się zmieniają, reagowanie na zespół Capgrasa jest trudne. Czasami wystarczy podążać za biegiem rozmowy, ale niektórzy opiekunowie zgłaszają, że osoba z LBD może ich przyłapać na niespójnościach słownych, jeśli na przykład zgodzą się, że są oszustem. Dodatkowo, ponieważ osoba ta może wierzyć, że opiekun lub członek rodziny jest oszustem, możliwa jest agresja słowna lub fizyczna, dlatego zaleca się ostrożność w reagowaniu na zespół Capgrasa.
Leczenie zespołu Capgrasa: Leczenie zespołu Capgrasa wymaga ostrożnego podejścia, jeśli mają być stosowane leki. Osoby z LBD są bardziej narażone na poważne skutki uboczne leków przeciwpsychotycznych, które często są przepisywane na paranoję, urojenia i omamy. Pamiętaj, aby zgłosić zespół Capgrasa lekarzowi bliskiej osoby w celu właściwej oceny i leczenia.
Według VeryWell.com, autorstwa Esther Heerema, MSW, 10.02.16, https://www.verywell.com/capgras-syndrome-in-lewy-body-dementia-98556
MODYFIKACJA ZACHOWANIA
Zapoznaj się z fragmentem raportu z przypadku dotyczącego wokalizacji w demencji autorstwa dr. Jamesa Galvina i dr. Arkady'ego Yusupova oraz dowiedz się, jak mogą działać modyfikacje zachowania. (Case Reports in Neurology, Case Rep Neurol 2014;6:126–133, DOI: 10.1159/000362159 Opublikowano online: 30 kwietnia 2014 r.)
„U pacjentów z demencją wykazujących negatywne objawy należące do grupy »behawioralnych i psychologicznych objawów demencji« (BPSD), wskazane może być stosowanie technik niefarmakologicznych (np. przekierowanie uwagi). Leki psychotropowe rzadko rozwiązują problem negatywnych objawów BPSD, jednocześnie obniżając jakość życia pacjenta. Podejścia niefarmakologiczne są korzystną terapią pierwszego rzutu w przypadku negatywnych objawów BPSD”.
Podczas badania pacjentka nieustannie wypowiadała imię swojego syna, przechodząc od normalnego tonu rozmowy do krzyku. Wydawała również charakterystyczne chrząkające dźwięki, które zdawały się odpowiadać rosnącemu poziomowi niepokoju. Podjęto próbę zastosowania techniki przekierowania uwagi i relaksacji, aby skłonić pacjentkę do zaprzestania wokalizacji. Skupiono uwagę pacjentki, wywołując ją po imieniu, a następnie polecono jej wziąć głęboki oddech i policzyć do 10. Ta technika pozwoliła przerwać cykl wokalizacji na interwały od 10 do 15 minut. Za każdym razem, gdy przekierowywano uwagę pacjentki, czas trwania okresu bez wokalizacji był dłuższy i osiągany szybciej. W tych okresach pacjentka była bardziej świadoma i zdolna do odpowiadania na pytania oraz wykonywania poleceń. Techniki te zostały zaprezentowane opiekunom, którzy z powodzeniem je stosowali.
Podczas kontroli po 3 miesiącach opiekunowie zgłaszali utrzymującą się ulgę w objawach wokalizacji dzięki stałemu stosowaniu techniki przekierowania uwagi. Poziom niepokoju pacjentki i ogólny dobrostan psychiczny uległy znacznej poprawie dzięki umiejętności kontrolowania objawów wokalizacji. Zmniejszył się również stres opiekunów, ponieważ wokalizacje stały się rzadsze i mniej intensywne. Sześć miesięcy później wokalizacje nadal występowały, ale techniki przekierowania uwagi nadal przynosiły korzyści, zmniejszając długość i głośność każdego epizodu wokalizacji. Po 12 miesiącach potrzebne były niskie dawki rysperydonu, aby zmniejszyć pobudzenie, które często wywoływało epizody wokalizacji. Dyskusja Neuroanatomiczne korelaty wokalizacji mogą
Odkryliśmy, że technika przekierowania uwagi i relaksacji zadziałała u pacjentki natychmiast podczas pierwszej wizyty w gabinecie. Pacjentka była w stanie skupić się na oddychaniu, zmniejszyła swój niepokój, co pozwoliło na wyciszenie powtarzalnego głośnego wywoływania imienia i chrząkania na interwały od 10 do 15 minut. Kolejne próby przekierowania uwagi były stosowane, gdy objawy wokalizacji pacjentki powracały. Każda próba przekierowania uwagi skutkowała dłuższym okresem bez wokalizacji, podczas którego pacjentka wyrażała ulgę z powodu zdolności do powstrzymania się od wokalizowania. Opiekunowie zostali przeszkoleni w zakresie stosowania przekierowania uwagi i zachęceni do stosowania tej metody w środowisku domowym. Pacjentka ta posiadała kilka czynników ryzyka.
Wniosek: Stosowanie leków psychotropowych stało się powszechną praktyką w leczeniu objawów neuropsychiatrycznych, takich jak wokalizacje. Hamowanie pacjenta za pomocą środków uspokajających bez wątpienia zapobiegnie występowaniu wokalizacji u pacjenta. Nie jest to jednak rozwiązanie problemu ze względu na poważne negatywne konsekwencje dla jakości życia i potencjalne skutki uboczne. Na podstawie wyników tego raportu z przypadku, stosowanie niefarmakologicznego podejścia, jakim jest przekierowanie uwagi w celu przerwania wzorca wokalizacji, jest zalecane jako interwencja pierwszego rzutu i może opóźnić lub zmniejszyć potrzebę stosowania leków przeciwpsychotycznych.