Fizjoterapia pomaga w problemach z równowagą, powolnym chodzie szurającym oraz cechach parkinsonowskich, które są widoczne u osób z LBD. Fizjoterapia wspomaga zakres ruchu w kończynach dolnych, co poprawia poruszanie się i ogólną funkcję motoryczną, zwłaszcza w nogach. Aktywności obejmują ćwiczenia równowagi, taniec oraz ćwiczenia wzmacniające nogi.
Jednym z najbardziej wyraźnych objawów otępienia z ciałami Lewy'ego jest chód szurający, sztywność ruchów, która może ograniczać fizycznie, oraz narastająca niemożność chodzenia i zachowania zakresu ruchu. Utrata mobilności fizycznej często może stanowić zagrożenie dla osób cierpiących na LBD. Fizjoterapeuci zajmują się problemami pacjentów, aby pomóc im stać się bardziej mobilnymi, wzmocnić mięśnie tułowia i nóg, pomóc im ustabilizować się i odzyskać równowagę, a także zapewnić lepszą świadomość wzrokowo-przestrzenną. Ćwiczenia równowagi (w przypadku chodu szurającego w celu zapobiegania upadkom) oraz zapobieganie upadkom są ćwiczone poprzez marsz, chodzenie, ćwiczenia elastyczności, taniec i koordynację między górną i dolną częścią ciała, a także stosowanie prostego języka i podpowiedzi do aktywności fizycznych.
Ćwiczenia aerobowe i oparte na nauce mogą działać ochronnie u starzejących się osób oraz osób z chorobami neurodegeneracyjnymi, a także pomagają w minimalizowaniu depresji. Ćwiczenia oparte na nauce mogą również pomóc zachować ostrość pamięci, a zwiększony przepływ krwi pomaga dotlenić mózg. Fizjoterapia obejmuje wszystkie powyższe elementy w bezpieczny sposób, który odpowiada potrzebom jednostki i zapewnia jej niezbędną uwagę. Ćwiczenia zwiększają siłę, elastyczność i pomagają w rozruszaniu kończyn dolnych oraz poprawiają poruszanie się i ogólną sprawność motoryczną, zwłaszcza nóg. Ćwiczenia te rozwiązują problemy z równowagą, chodem szurającym, sztywnością i innymi cechami parkinsonowskimi, które są widoczne u pacjentów z LBD. Mówi się, że najlepsze są normalne ruchy rytmiczne i symetryczne, a taniec przy muzyce jest szczególnie korzystny dla zmniejszenia sztywności. Ćwiczenia aerobowe zwiększają aktywność tlenową i neuroprzekaźniki, aby utrzymać serce, płuca i układ nerwowy w zdrowiu, a także promować prawidłową postawę. Problemy wzrokowo-przestrzenne można również łagodzić za pomocą fizjoterapii, ponieważ bardziej powtarzalne czynności mogą pomóc danej osobie ocenić odległość i zakres ruchu. Oprócz aerobiku wykonywanego według wzorców, osobom z chorobą Parkinsona pomagają ćwiczenia, które stawiają wyzwanie zmiany aktywności, rytmu lub kierunku – znane jako praktyka losowa. Ponieważ pacjenci z chorobą Parkinsona mają trudności, pomocne może być przechodzenie od jednej aktywności do drugiej lub wykonywanie dwóch czynności jednocześnie. Na przykład: machanie rękami i marsz, śpiewanie i unoszenie kolan. Ponownie, ćwiczenia wymagające równowagi i dostosowania ciała są ważne wraz z aktywnościami opartymi na tempie, takimi jak taniec, jazda na rowerze, marsz i podskoki, które podtrzymują powtarzalny i naprzemienny ruch. Taka różnorodność aktywności może i powinna być praktykowana w domu, aby zapewnić ciągłość i zwiększoną siłę pacjenta. Można również dodać muzykę, aby stworzyć poczucie zabawy, a opiekunowie i partnerzy opieki mogą w tym uczestniczyć, aby wytworzyć poczucie bliskości.
Pomocne są również ćwiczenia, które promują uczenie się, skupienie i uwagę.
Ćwiczenia:
Chodzenie na zewnątrz lub w centrum handlowym
Taniec (można go również połączyć z ćwiczeniami)
Tai Chi
Joga
Przekraczanie przeszkód
Marsz do rytmu muzyki z dużymi wymachami rąk
Aerobik
Ćwiczenia wspomagające wydolność sercowo-płucną:
Marsz w zmiennym tempie i po różnych nachyleniach terenu
Wędrówki z użyciem kijów do chodzenia (wersja zmodyfikowana)
Pływanie różnymi stylami, które zapewnia dobre uczenie motoryczne i zwiększa tętno