Codzienna opieka

CIERPLIWСТЬ: Osoby z LBD poruszają się bardzo powoli. Zazwyczaj funkcjonują też w innym rytmie niż my. Zwolnienie tempa i dostosowanie się do ich tempa zmieni bardzo wiele dla obojga z Was.

Ta strona oferuje pomoc w wielu kwestiach, dlatego przewiń w dół, aby znaleźć cenne informacje na temat codziennych czynności, takich jak KĄPIEL, JEDZENIE I POŁYKANIE, KORZYSTANIE Z TOALETY, CHODZENIE (z chodzikami i balkonikami na kółkach), przydatne MATERIAŁY POMOCNICZE oraz sugerowany ZESTAW PIERWSZEJ POMOCY.

POMOC W CODZIENNYCH CZYNNOŚCIACH: Terapeuci zajęciowi mogą pomóc pacjentom w codziennych czynnościach, takich jak mycie, szukanie ubrań, ubieranie się, korzystanie z toalety i układanie planu dnia. Mogą również szkolić opiekunów i asystentów w zakresie przestrzegania tego planu dnia oraz pomagania chorym w tych czynnościach. Pomaga to również osobom chorym zachować poczucie niezależności i autonomii. Poniżej znajdziesz kilka wskazówek dotyczących pomocy w codziennych czynnościach.

Kąpiel

Poniższy link ze strony ThisCaringHome.org zawiera doskonałe porady na temat „7 kroków do lepszej kąpieli”. Możesz kliknąć każdy numer, aby uzyskać więcej szczegółów:
http://www.thiscaringhome.org/virtual_home/bathroom_7steps.aspx

Więcej pomocnych porad od National Institute of Health znajduje się poniżej. Pamiętaj, że ten dokument dotyczy osób z chorobą Alzheimera, ale wiele z tych samych kroków można zastosować u osób z LBD, w zależności od stadium choroby.
https://d2cauhfh6h4x0p.cloudfront.net/s3fs-public/caregivingtips_bathing_final_12oct09_0.pdf?x_6Lu7vnZsrVpFwW0o.qV6tfuYA459JF

Podczas prysznica lub kąpieli dokładnie obejrzyj skórę pod kątem odleżyn, wysypek, przebarwień, obrzęków. Chcesz zapobiec pogorszeniu się tych zmian i jak najszybciej powiadomić o nich lekarza lub pielęgniarkę. Mogą one być również oznaką innych schorzeń.

Ubieranie się (pomoc w ubieraniu) – Postępuj prosto, używając jednosylabowych i spójnych komunikatów w tej samej kolejności, takich jak: „Prawa ręka w górę”, a następnie „Lewa ręka”. Pacjent powinien nosić ubrania, które łatwo założyć (nie powinny być zbyt obcisłe)

Oznaczanie: Oznacz szuflady, szafki, drzwi

Jedzenie i połykanie

Jedzenie

1) Wskazówki, jak pomagać ludziom w jedzeniu oraz 2) sugestie dotyczące zdrowego odżywiania

WODA jest potrzebna przez cały dzień, aby zapobiegać zaparciom, odwodnieniu oraz ułatwić pobieranie krwi, kroplówki itp.

Poniżej znajduje się kilka wskazówek dotyczących jedzenia ze strony Alzheimer’s Reading Room

W miarę postępu problemów z poznaniem zachęcanie chorej osoby do zjedzenia zdrowego posiłku może być trudne. Jedną z ważnych rzeczy, które musisz wziąć pod uwagę, jest to, czy dana osoba nie jest w stanie jeść – jeśli połykanie sprawia jej trudność, ból lub jest niemożliwe. W takim przypadku powinieneś porozmawiać z lekarzem, aby skierować chorego do wykwalifikowanego logopedy w celu oceny stanu pacjenta.

W badaniu przeprowadzonym na Uniwersytecie Bostońskim naukowcy odkryli, że pacjenci jedzący z czerwonych talerzy spożyli o 25 procent więcej jedzenia niż ci jedzący z białych talerzy.

Sztućce. W pewnym momencie ta osoba może mieć problemy z używaniem widelców, noży, łyżek itp. Jeśli tak, rozważ podawanie potraw jedzonych rękami, takich jak paski kurczaka, paluszki rybne, hamburgery i krewetki.

Nawiąż kontakt wzrokowy podczas jedzenia. Jeśli to możliwe, usiądź naprzeciwko tej osoby, spójrz jej w oczy i uśmiechnij się, zanim zaczniecie jeść. Następnie zacznij jeść bez mówienia. Miejmy nadzieję, że pójdzie w Twoje ślady. Bądź cierpliwy, ponieważ może to zająć trochę czasu, zanim zacznie przynosić skutek. Odzyskaj ten uśmiech.

Ułóż jedzenie na talerzu. Jeśli dana osoba ma problemy z jedzeniem, najbardziej pomogą mniejsze porcje oraz mniej produktów (do wyboru jedna lub dwie potrawy). Ponadto, jeśli jest jedna potrawa, którą Twój podopieczny naprawdę lubi, połóż ją na talerzu, a obok niej umieść coś innego. W naszym przypadku moja mama uwielbiała tłuczone ziemniaki. Dlatego ułożyłam posiłek tak, aby tłuczone ziemniaki znajdowały się po prawej stronie (patrząc na talerz), a pokrojone mięso (stek, kurczak, kotlet schabowy itp.) po lewej. Moja mama była leworęczna i dlatego położyłam tłuczone ziemniaki po prawej stronie. Mięso lub rybę kroiłam też na bardzo małe kawałki. Musiała sięgnąć widelcem ponad mięsem, aby dostać się do ziemniaków, więc myślałam o tym, że musi zobaczyć mięso.

Chwal jedzenie. Najlepiej wejść w nawyk jedzenia razem z nimi. Jeśli masz zamiar coś powiedzieć, pochwal jedzenie. Bez długich wyjaśnień, prosto – mmm, to jest pyszne. Dobre, pozytywne wzmocnienie może być pomocne. Możesz też pochwalić podopiecznego za to, że je.

Stwórz pozytywną atmosferę przed jedzeniem. Nie stawiaj po prostu jedzenia przed bliską osobą. Stwórz pozytywną atmosferę. Na przykład, gdy Dotty siedziała przy stole w kuchni, a ja przygotowywałam posiłek, zaczynałam śpiewać jedną z jej ulubionych piosenek, takich jak Shine on Harvest Moon. Albo po prostu wymyślałam jakąś piosenkę, żeby przyciągnąć jej uwagę i skłonić do interakcji ze mną. Śpiew zawsze wprawiał Dotty w dobry nastrój.

Bądź cicho. Kiedy Dotty zaczynała jeść, zazwyczaj milczałam. Chodziło o to, aby nic jej nie rozpraszało od jedzenia. Osoby z demencją łatwo się rozpraszają i mogą się pogubić, jeśli próbujesz zmusić je do robienia wielu rzeczy naraz. Jedna rzecz na raz.

Jedz małe porcje przez cały dzień. Dawałam Dotty po sześć czipsów naraz. Jeśli uda Ci się sprawić, że bliska osoba zje niewielką ilość jedzenia kilka razy w ciągu dnia, może to pomóc. Jak ważne jest odżywianie? Z pewnością jest ważne. Musisz jednak być realistą. Na przykład lody zazwyczaj sprawdzają się bardzo dobrze. Są źródłem płynów. Być może trzeba będzie uciec się do stosowania produktów takich jak Boost lub Ensure jako uzupełnienia posiłków. Zaleca się maksymalnie 3–4 uncje naraz. Pomyśl o tym w ten sposób. Jeden kawałek brokułu lub szpinaku jest lepszy niż nic. Zatem małe porcje przez cały dzień.

Zadaj sobie kilka pytań. Co ta osoba najbardziej lubiła jeść w przeszłości? Nie to, co Ty lubisz lub uważasz za najlepsze, ale co ona lubiła?

http://www.alzheimersreadingroom.com/2015/02/16-ways-get-dementia-patient-eat-more-food.html

Połykanie

Ograniczenie problemów z POŁYKANIEM związanych z demencją

Według Timothy'ego Hudsona z lewybodydementia.ca: Zadławienie to zawsze ryzyko, nawet u osób zdrowych. Istnieje jednak powolne, ciche zagrożenie, którego należy aktywnie unikać – zachłyśnięcie (aspiracja): przypadkowe przedostanie się jedzenia lub płynów do płuc zamiast do żołądka.

Zachłyśnięcie często prowadzi do zapalenia płuc w wyniku nagromadzenia płynu w płucach, co jest jedną z głównych przyczyn śmierci osób osłabionych.

Demencja z ciałami Lewy'ego wpływa na autonomiczny układ nerwowy, co sprawia, że proste, skądinąd automatyczne odruchy stają się nieskuteczne. Dlatego problemy z połykaniem, wahania ciśnienia krwi i tętna, nietrzymanie moczu oraz zaburzenia snu stają się powszechnymi problemami. „Nieświadomy” umysł w zasadzie staje się niezdolny do wydawania poleceń ciału.

Chociaż zachłyśnięcie w przebiegu otępienia z ciałami Lewy'ego może być nieuniknione w bardziej zaawansowanych stadiach, można zrobić wiele, aby uniknąć go wcześniej. Uważne monitorowanie jedzenia może mieć ogromne znaczenie i znacznie wydłużyć dobrą jakość życia.

Jedz, gdy jesteś w stanie czuwania i czujności.

Senność w ciągu dnia jest częstym objawem otępienia. Ponadto w otępieniu z ciałami Lewy'ego zdolność koncentracji może się bardzo wahać. Sprawia to, że niezwykle ważne jest jedzenie w sprzyjających momentach, jeśli to możliwe – gdy poziom czujności jest wysoki. Zazwyczaj bardzo ułatwi to również połykanie i wpłynie na tempo jedzenia.

Uważnie obserwuj bliską osobę, aby nie zmęczyła się zbytnio podczas posiłku. Jeśli tak się stanie, rozsądniej może być przerwać jedzenie i zostawić część posiłku niż ryzykować inne powikłania, takie jak zadławienie lub zachłyśnięcie się jedzeniem. Pomocne może być również wcześniejsze ustalenie limitu czasu na jedzenie. Da to także chwilę wytchnienia przed położeniem się i umyciem zębów.

Skup się na jedzeniu. Unikaj rozpraszaczy.

W zapobieganiu zadławieniom i zachłyśnięciom drobnymi cząstkami pomogło wiele rzeczy. Najważniejszą z nich okazało się ograniczenie bodźców rozpraszających. Oznacza to, że posiłek powinien odbywać się w najspokojniejszym z możliwych otoczeń, przy jak najmniejszej liczbie rzeczy odciągających uwagę. Ogranicz bodźce wzrokowe, hałas, ruch, a nawet rozmowę, jeśli mówienie z jedzeniem w ustach stanowi problem. Pełna koncentracja na żuciu, połykaniu i oczyszczeniu ust przed włożeniem kolejnego kęsa ma kluczowe znaczenie.

Zacznij od płynów. Pij także w trakcie posiłków.

Do płynnego przełykania potrzebne jest nawilżenie jamy ustnej i gardła. Niewielki łyk picia lub coś bardzo wilgotnego zazwyczaj pobudza wydzielanie śliny, co ułatwia połykanie, a większa ilość płynów pomaga również w utrzymaniu ogólnego nawodnienia.

Nawodnienie ma również kluczowe znaczenie dla ogólnego stanu zdrowia – zmniejsza ryzyko infekcji dróg moczowych, równoważy poziom elektrolitów, wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu trawiennego i nie tylko. Aktywne zachęcanie do picia może wiele zmienić. Choć stare przysłowie „możesz przyprowadzić konia do wody, ale nie zmusisz go do picia” jest prawdziwe, wysiłek i frustracja zazwyczaj są warte korzyści zdrowotnych.

Dbaj o jak największe spożycie płynów podczas posiłku i dobieraj napoje zgodnie z preferencjami chorego (dzięki czemu chętniej po nie sięgnie), a także pod kątem tego, co przyniesie największe korzyści pod względem kaloryczności i konsystencji oraz co pasuje do spożywanego posiłku.

Trzymaj brodę prosto lub opuszczoną w dół.

Patrzenie w górę może zwiększać ryzyko zachłyśnięcia. Kiedy głowa jest odchylona do tyłu, broda kieruje się ku górze, co otwiera drogi oddechowe w gardle i nieznacznie zwęża przełyk, zwiększając prawdopodobieństwo, że jedzenie lub płyny spłyną w niewłaściwym kierunku.

Jeśli potrafisz utrzymać brodę bardziej skierowaną w dół, pomoże to w jedzeniu. Często oznacza to, że rzeczy, na które patrzy bliska osoba podczas posiłku, powinny znajdować się na wysokości jej oczu lub niżej. Ponadto, jeśli pomagasz w podawaniu jedzenia do ust, rób to z niższej pozycji, aby chory nie musiał odchylać głowy do tyłu.

Pokrój jedzenie na małe kawałki lub zmiksuj je.

Sprawdź, które potrawy sprawiają trudność, i przeanalizuj inne produkty, zanim je podasz, aby ocenić, czy wymagają modyfikacji. Jeśli zauważysz, że pierś z kurczaka sprawia problemy, wieprzowina i inne mięsa również mogą je sprawiać. Czasami modyfikacja może być tak prosta jak pokrojenie na małe kawałki, a innym razem może polegać na zmiksowaniu lub przygotowaniu soku czy smoothie.

Krojenie jedzenia na małe kawałki przynosi dwie korzyści: utrudnia włożenie do ust zbyt dużej ilości naraz, a takie kęsy wymagają mniej żucia.

Używaj małych sztućców, aby nie można było wkładać do ust dużych porcji jedzenia tak łatwo ani szybko.

Dodawaj sos, aby zachować wilgoć.

Sosów jest wiele rodzajów i praktycznie wszystkie pomagają w przełykaniu. Ketchup, majonez, sos pieczeniowy, sos barbecue, galaretki i inne mogą sprawić, że jedzenie będzie smaczniejsze, ciekawsze i łatwiejsze do przełknięcia. Wypróbuj nowe smaki, aby wprowadzić odmianę: gdy przełykanie staje się trudniejsze, wybór często maleje, a nowy smak może pomóc.

Upewnij się, że usta są puste przed kolejnym kęsem.

Osoby z demencją często wkładają kolejne jedzenie do ust, zanim poprzedni kęsy zostały przełknięte. Częstą tendencją jest „gromadzenie pokarmu za policzkami”: trzymanie części jedzenia w policzkach lub z tyłu jamy ustnej zamiast całkowitego połknięcia. Miej to na oku: nawet jeśli nie zdarza się to często, może wystąpić spontanicznie, zwłaszcza gdy dana osoba jest zmęczona lub chwilowo rozproszona.

Jeśli możesz zachęcić ją do wzięcia łyka czegoś do picia, może to pomóc oczyścić usta. Rozważ także skłonienie jej do zrobienia przerwy i wykonania dwukrotnego aktu przełknięcia, aby upewnić się, że połknięto jak najwięcej.

Jogurt lub mus jabłkowy jako deser.

Zjedzenie kilku łyżeczek jogurtu lub musu jabłkowego pomoże oczyścić wszelkie resztki jedzenia, zwłaszcza jeśli od posiłku minie kilka minut. Zazwyczaj jest to stosunkowo łatwe do przełknięcia, a także pomoże zapobiec refluksowi żołądkowym.

Rób koktajle lub zagęszczaj płyny, jeśli to pomaga.

Rzadkie płyny, takie jak woda, mogą spłynąć gardłem zbyt szybko i trafić do tchawicy zamiast do przełyku. Aby tego uniknąć, pomocne mogą być gęstsze płyny. Dostępne w handlu napoje mają różną konsystencję. Na przykład soki pomidorowy, z mango i sok pomarańczowy z miąższem są „wolniejsze” niż sok jabłkowy. Jest to kwestia indywidualna dla każdej osoby, więc nie będę w to wnikać dalej, ale istnieją bezsmakowe proszki żelatynowe, które można dodać do każdego „szybkiego” płynu (wody, soku, kawy itp.), aby stały się „wolniejsze”.

Alternatywą jest przygotowywanie własnych soków i koktajli z własnych świeżych lub mrożonych składników. Pozwala to na uzyskanie takiej gęstości, jaka jest najlepsza w danej sytuacji, a także umożliwia bardzo twórcze dostosowanie kalorii, smaku i zawartości napojów dla bliskiej osoby. Mogą one tak bardzo jej smakować, że nie będzie chciała jeść zwykłego jedzenia.

Myj zęby po każdym posiłku i przekąsce.

Oczyszczenie jamy ustnej po jedzeniu znacznie zmniejszy ryzyko zachłyśnięcia. Jeśli bliska osoba potrafi sama umyć zęby, to wspaniale. Jeśli nie, prawdopodobnie będziesz musiał jej pomóc lub zrobić to za nią. Nie musisz używać pasty do zębów ani korzystać z łazienki: najważniejsze jest oczyszczenie z resztek. Użyj miski lub naczynia, aby mogła wypluć wszystko. Jeśli powyższe wskazówki zostaną zastosowane, w jamie ustnej nie powinno zostać zbyt wiele, ale rozsądnie jest usunąć wszystko, aby w stanie spoczynku nie doszło do zadławienia i zachłyśnięcia.

Zostań w pozycji siedzącej po jedzeniu, aby ułatwić przełknięcie pokarmu.

Nie kładź się od razu po skończeniu jedzenia. Zbyt szybkie przyjmowanie pozycji leżącej po posiłku może nasilić refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), a także prowadzić do zachłyśnięcia. Pozostań w pozycji wyprostowanej przez 20 minut lub tak długo, jak to możliwe. Pomoże to pokarmowi przesunąć się niżej w przewodzie pokarmowym, co zwiększa szansę na jego prawidłowe trawienie oraz na to, że w jamie ustnej pozostanie mniej jedzenia, co zmniejsza ryzyko jego przedostania się do płuc. http://www.lewybodydementia.ca/solve-swallowing-problems-and-avoid-aspiration-in-dementia

REFLUKS ŻOŁĄDKOWO-PRZEŁYKOWY

Podczas jedzenia dołóż starań, aby chory znajdował się w pozycji wyprostowanej. Garbienie się do przodu lub półleżenie nie sprzyja trawieniu. Jeśli chory często odbija, uskarża się na zgagę i ma przewlekły suchy kaszel, może to być refluks. Ważne jest podawanie małych porcji jedzenia i dokładne gryzienie.

Ćwiczenia fizyczne

Ćwicz trening chodzenia za pomocą metronomu – narzędzia, którego muzycy używają do utrzymywania stałego rytmu. Badanie opublikowane w marcu 2010 roku w czasopiśmie PLoS One wykazało, że gdy osoby z chorobą Parkinsona chodziły w rytm metronomu ustawionego na około 10 procent szybciej niż ich najszybszy krok, ich chodzenie uległo znacznej poprawie.

W przypadku telefonu komórkowego dostępna jest bezpłatna aplikacja metronomu o nazwie imetronome.

Korzystanie z toalety

Korzystanie z toalety przez osoby z demencją – Doskonałe porady organizacji Family Caregiver Alliance: https://www.caregiver.org/toileting-dementia

• Przygotuj łazienkę tak, aby chory mógł jak najłatwiej usiąść na toalecie i z niej wstać, na przykład instalując podwyższoną deskę sedesową i uchwyty.
• Zwracaj uwagę na sygnały wysyłane przez chorego, które oznaczają potrzebę skorzystania z toalety, np. pobudzenie, wiercenie się, szarpanie za ubranie, błądzenie, dotykanie okolic intymnych. Ustal rutynę i zabieraj chorego do łazienki według stałego harmonogramu, np. co dwie godziny. Może być konieczna szybka reakcja, jeśli chory zasygnalizuje potrzebę skorzystania z toalety.
• Niektóre osoby mają stały rytm dnia, zwłaszcza jeśli chodzi o wypróżnienia. Jeśli tak jest w tym przypadku, przypomnij choremu o pójściu do toalety o zwykłej porze, np. tuż po śniadaniu.
• Jeśli chory potrzebuje pomocy przy zdejmowaniu ubrań, pomóż mu, poruszając się powoli i zachęcając go do współdziałania. Przypomnij choremu, że musi ściągnąć spodnie przed usiadieniem. Pomocne będą ubrania, które łatwo zdjąć, takie jak te z wszytą gumką w pasie.
• Nie pospieszaj chorego; daj mu czas na wypróżnienie się i opróżnienie pęcherza. Rozpoczęcie tej czynności może chwilę potrwać. Odejdź i wróć za kilka minut lub stań tuż za drzwiami.
• Podaj choremu papier toaletowy, aby użył go w odpowiedni sposób. Być może trzeba będzie pomóc mu zacząć. Jeśli musisz podcierać chorego, użycie chusteczek nawilżanych może być czasem łatwiejsze niż papieru toaletowego.
• W razie potrzeby pomóż wciągnąć spodnie z powrotem. Czasami zdarza się, że chory odchodzi bez wciągniętych spodni, co stwarza ryzyko upadku. Zapewnij w miarę możliwości jak największą prywatność i poczucie wstydliwości.
• Umieść na drzwiach łazienki znak, najlepiej z obrazkiem. Trzymaj drzwi do łazienki otwarte, aby ta osoba widziała toaletę.
• Używaj krzesła sanitarnego lub kaczki przy łóżku w nocy, aby ta osoba nie musiała wstawać i iść do łazienki, co zwiększa ryzyko upadków i nietrzymania moczu. Włącz lampkę nocną, jeśli ta osoba idzie w nocy do łazienki. Jeśli dana osoba czuje nagłą potrzebę oddania moczu, krzesło sanitarne lub kaczka obok fotela w salonie również mogą być pomocne.
• Czasami ludzie ograniczają spożycie płynów w obawie, że nie zdążą do łazienki. Odwodnienie może prowadzić do innych problemów, w tym do zakażeń układu moczowego. Zadbaj o to, aby piły płyny przez cały dzień, co zapewni odpowiednie nawodnienie. Jednak ograniczenie płynów w nocy może być pomocne. Kofeina i alkohol mogą również nasilać parcie na mocz.
• Używanie wkładek urologicznych w bieliznie może być sposobem na zapewnienie komuś, że nie musi się spieszyć ani panikować, gdy poczuje potrzebę oddania moczu.
• Doniczki na podłodze, kosze na śmieci i inne pojemniki mogą być mylone z toaletą. Usuń je z pomieszczenia, w którym przebywa ta osoba, oraz z okolic toalety. Utrzymuj drogę do łazienki wolną od przeszkód i bałaganu.

Chodzenie

Porada dotycząca chodzenia od opiekuna: Jeśli chodzenie jest nadal możliwe, bezpieczne i sprawia przyjemność Twojej bliskiej osobie z otępieniem z ciałami Lewyego, rób to! To może być ratunek: fizycznie, emocjonalnie i duchowo. Jeśli zdolność chodzenia zostanie utracona, upewnij się, że wychodzisz na zewnątrz – lub przynajmniej do okna.

Utrzymywanie mobilności bliskiej osoby sprawi również, że będzie w lepszym nastroju, poczuje się bardziej niezależna, zapewni jej ćwiczenia układu krążenia i pomoże poprawić wzorce snu. W wielu przypadkach zdolność chodzenia może trwać znacznie dłużej, niż mogłíasz się spodziewać. Będzie to jednak prawdopodobnie wymagało znacznego zaangażowania ze strony opiekuna w celu jej utrzymania pod kątem przekształcenia tego w rutynę, ułatwiania tego, zachowania czujności w kwestii bezpieczeństwa i często fizycznego wspierania osoby podczas chodzenia.

Bądź w bliskim kontakcie fizycznym

Trzymaj bezpośrednio każdego, kto nie jest całkowicie stabilny. W zależności od mobilności, siły, równowagi i stabilności posturalnej Twojej bliskiej osoby, możesz musieć fizycznie przytrzymywać tę osobę, aby upewnić się, że pozostaje wyprostowana i porusza się we właściwym kierunku. Unikaj rozpraszania uwagi, aby móc skupić się na jej chodzeniu. Gdy dana osoba zaczyna upadać, niemal nie da się jej zatrzymać, bez względu na to, jak szybko zareagujesz. Często jednak możesz wyczuć zbliżającą się niestabilność i pomóc jej dotrzeć w bezpieczne miejsce, aby usiąść, zanim do tego dojdzie, jeśli masz bezpośredni kontakt, gdy jest w ruchu.

Pomaganie komuś w chodzeniu może być niebezpieczne również dla Ciebie. Próba podtrzymania kogoś lub zatrzymania upadku może bardzo łatwo naderwać mięśnie lub spowodować Twój upadek. Bądź niezwykle ostrożny, planuj z wyprzedzeniem i zachowaj świadomość dzięki stałej czujności.

Jeśli pomagasz komuś w chodzeniu, zbadaj i poznaj najlepszą postawę do udzielania pomocy, prawidłowe sposoby trzymania, urządzenia wspomagające, takie jak pasy z uchwytami, oraz inne metody. Każda osoba jest inna: nie da się omówić tutaj każdego scenariusza – najlepiej samodzielnie poszukać odpowiednich informacji, aby dopasować je do swojej dokładnie sytuacji. Terapeuta zajęciowy lub fizjoterapeuta powinien być w stanie to ocenić i pomóc Ci w tym. Działanie oparte na osobistej ocenie pomoże Twojej bliskiej osobie zachować mobilność na dłużej.

Chodziki na kółkach i chodziki są znacznie skuteczniejsze niż laseczki. Należy zachować ostrożność, aby upewnić się, że Twoja bliska osoba ma wystarczające zrozumienie i koncentrację, aby skupić się na tym, jak używać tych urządzeń, aby czerpać z nich jakiekolwiek korzyści. Regularnie sprawdzaj tę zdolność na nowo, ponieważ funkcje poznawcze przy otępieniu z ciałami Lewyego drastycznie się wahają, a czasami szybko spadają.

Może być konieczne pomaganie w sterowaniu chodzikiem na kółkach, aby uniknąć kolizji. Problemy ze wzrokiem staną się prawdopodobnie widoczne podczas korzystania z chodzika na kółkach, ponieważ umiejscowienie obiektów, odległości, wysokości i tekstury będą błędnie oceniane. Jeśli osoba ta zaakceptuje Twoją pomoc, umieszczenie jednej ręki na chodziku na kółkach lub na jej ramieniu bądź plecach pomoże delikatnie poprowadzić urządzenie i uczynić to doświadczenie bezpieczniejszym. Sprawi to również, że będzie ono mniej frustrujące, ponieważ będzie mniej kolizji z krawężnikami, futrynami drzwi itp.

Chodziki na kółkach i chodziki: Jaka jest różnica?

Chodziki to lekkie ramy na czterech nogach, które u dołu są zakończone gumowymi nakładkami jak laska. W zależności od użytku czy terenu można je czasami zastąpić dwoma ślizgaczami i dwiema piłkami tenisowymi. Balkoniki na kółkach (rollatory) mają siedzisko, cztery kółka oraz hamulce ręczne do zatrzymywania urządzenia, które zazwyczaj można zablokować, aby dana osoba mogła używać rollatora jak krzesła.

Chodziki są stabilniejsze, ale mniej poręczne, wolne i czasem niewygodne, używane zazwyczaj tylko na krótsze dystanse. Rollatory są trudniejsze w obsłudze, ponieważ mogą odjechać – z racji tego, że ich kółka z założenia łatwo się kręcą – oraz dlatego, że bliska w Ci osoba może nie rozumieć, jak działa hamulec.

Dostępny jest nowszy rodzaj rollatorów, które pełnią również funkcję wózków transportowych, co stanowi duże ulepszenie. W zasadzie działają one jak typowy rollator – mają małe kółka, rączki i hamulce – ale siedzisko jest skierowane przodem (a nie tyłem, jak w większości rollatorów) oraz posiadają podnóżki i podłokietniki, dzięki czemu druga osoba może bezpiecznie pchać i prowadzić rollator z pasażerem w środku. Zazwyczaj siedziska w rollatorach nie są zbyt wygodne ani stabilne.

Wyjdźcie na zewnątrz. Nawet jeśli chodzenie jest niemożliwe

W pewnym momencie, z różnych powodów, chodzenie stanie się niebezpieczne lub niemożliwe. Mam nadzieję, że przez długi czas uda Ci się organizować wycieczki poza codzienne otoczenie, zabierając bliską osobę na wózku inwalidzkim lub gdy siedzi na rollatorze. Zmiana otoczenia i nowe wrażenia, jakie ze sobą niesie, wydają się kluczowe dla jej dobrego samopoczucia. Natura leczy.

–Timothy Hudson przez http://www.lewybodydementia.ca/walking-is-great-for-lewy-body-dementia

Pomocne produkty

Kubek niekapek: Wiele osób ma trudności z piciem ze szklanki bez rozlewania. Inni nie radzą sobie ze słomką. Kubek niekapek sprawdza się świetnie i pomaga odzyskać niezależność oraz godność. Nikt nie musi go trzymać; nie trzeba też zakładać ręcznika na szyję. Chore osoby mogą go same podnieść, wziąć łyka, kiedy chcą, i nic nie rozlewają. To może sprawić im radość.

Materiały medyczne

Oto kilka rzeczy, które warto mieć pod ręką:

• Bacytracyna i/lub Aquaphor – na drobne skaleczenia
• Maść A&D – stosowana jako środek chroniący skórę
• Plastry, gaziki
• Rękawiczki jednorazowe – lub „badawcze” – winylowe (wiele osób ma alergię na lateks)
• Chusteczki nawilżane dla niemowląt
• Płyn do mycia ciała bez spłukiwania i suchy szampon bez spłukiwania – pomogą chorej osobie poczuć się czysto i świeżo bez użycia wody. Mają bardzo przyjemny zapach. Są wygodne dla opiekuna.
• Kapcie antypoślizgowe
• Ochronny podkład na materac
• Latarka
• Lampka nocna
• Elektroniczna niania – sprawdza się bardzo dobrze, jeśli przebywasz w innym pokoju niż osoba wymagająca opieki
• Taca na łóżko i wózek inwalidzki
• Alkohol
• Woda jałowa
• Małe nożyczki
• Vicks
• Chapstick
• Płyn do płukania jamy ustnej Biotene na suche usta – stosować z patyczkami higienicznymi
• Patyczki do płynu Biotene
• Krople na suche oczy – kiedy oczy ŁZWIĄ, oznacza to, że są suche. Można je stosować kilka razy dziennie
• Chux – to jednorazowe podkłady używane na łóżko