Tek Bir Ruh

Eşim geçen yıl Lewy body demansı (LBD) komplikasyonları nedeniyle hayatını kaybetti. Doğal olarak hayatımız ve birlikte paylaştığımız bu yolculuk üzerinde çok düşündüm. Birçok bakım verenin hikayelerini anlatmasını ve bakım verirken yaşadıkları hayal kırıklıklarını dile getirmesini dinledim. Umarım düşüncelerim, bakım verenler olarak kendi yolculuğunuzda size biraz rahatlama ve belki de yeni bir bakış açısı sunabilir. Ben bir doktor değilim ve resmi bir uzmanlığım yok; sadece sizin gibi önemseyen eski bir bakım verenim.

LBD'li sevdiklerine bakanlar arasında üç ana bakım veren türü olduğuna inanmaya başladım. Bunlardan ilki, ya bakım veren olmak için uygun olmayanlar (ki çoğumuz uygun değiliz) ya da en güzel yıllarında onlara bu acı hastalığı çektirdikleri için duruma ve/veya sevdiklerine öfke duyanlardır. Gerçekten de bu sert bir gerçekliktir. Umudumuz, bu öfke ve kırgınlığın geçmesidir ancak geçmezse, bakım veren bir kurum her ikiniz için de en iyi karar olabilir. Büyük ihtimalle bu kararı kalbinizde çoktan verdiniz ve bunun sizinle sevdiğiniz kişi için en iyisi olduğunu biliyorsunuz. Bu cesur bir karardır.

İkinci tür ise benim gibi biri. Eşim hayatını kaybettikten sonra birçok arkadaşım ve aile üyem bana ulaşıp bizi hiçbir zaman ayrı bireyler olarak değil, hep “tek bir kişi” olarak gördüklerini söylediler. Çokça okuma yaptıktan sonra, bizim birleştirilmiş “tek ruh” olduğumuzu biliyor ve inanıyorum. Eğer siz de benzer bir ilişkiye sahip olduysanız, büyük ihtimalle ikiniz de çok şefkatli bir ortaklık paylaştınız ve bizim yaptığımız gibi insanlığa katkıda bulunmanın harika anlarını yaşadınız. Beni “bu neden bizim başımıza geldi?” diye sorgulamaya iten şey de bu derin katkı oldu. Yılmadan, her sabah uyandığımızda ona verdiğim söz o gün “elimden gelenin en iyisini yapmak” oldu. Yine de eşime bakmak için bitmek tükenmez sevgim dışında ek bir motivasyon bulmaya sürekli çalıştım.

Üçüncü tür bakım veren ise –ve asıl ulaşmak istediğim kişi– karar verme sürecinde zorlanan kişidir. Yanlış anlaşılmasın, bu kolay bir yolculuk değil ve hiçbirimiz bu işe gönüllü olarak adım atmadık. En zor anlarımdan biri, her gece gözlerimizi kapatmadan önce birbirimize söylediğimiz “Seni seviyorum” sözlerini artık söylememeyi bıraktığı zamandı. Bakım verme günlerimin sonuna doğru, tüm bunların neden başımıza geldiğini anlamaya çalışmak için daha çok okumaya ve düşünmeye başladım. Belki de o ek yardımcı motivasyonun ne olduğunu keşfettiğimi düşünüyorum. İnanıyorum ki eşim hayattaki bir sonraki misyonuna hazırlanıyordu: Evrendeki tüm o kayıp ruhlara nasıl daha iyi olunacağını umursamak ve öğretmek. Bu onun bu hayattaki armağanıydı. Ve bu geçişi yapmasına yardım etmek için orada olmaktan minnettarum. Buraya neden LBD'nin yol açtığını yargılamak bana düşmez.

Eğer sözlerim sizin için bir anlam ifade ediyorsa ve özellikle zor bir gün geçiriyorsanız, sevdiğiniz kişinin gözlerinin içine bakın, nazikçe gülümseyin ve bu özel kişinin her zaman olduğu gibi başkalarına yardım ederek armağanını sürdürmek için seçildiğini bilin. Ve siz de bu yolda ona yardım etmek için oradaydınız.