HASTA YAKINI DESTEĞİ, Susan Visconti, <br>LBD-NY Toplum Sosyal Yardım Direktörü

Bu çok geniş bir konu... Kendi sınırlarınızı bilmek ve anlamak çoğu zaman zordur... Hepimiz sevdiklerimiz için dağları yerinden oynatabilmek ve onlara dünyanın en iyi bakımını sunduğumuzdan emin olmak istiyoruz... Bunu başarmak için o dağları yerinden oynatan tek kişi siz olsanız bile!

Kendinize bazı sorular sorup bunlara dürüstçe cevap vermek belki yardımcı olabilir:
Kendi ailevi sorumluluklarınız dışında bakım sürecine ne kadar zaman ayırabilirsiniz? Evde okul çağında küçük çocuklarınız, gözetim gerektiren genç ya da kendi kendine yetebilen üniversite çağındaki çocuklarınız var mı? Peki ya iş sorumluluklarınız? Tam zamanlı mı yoksa yarı zamanlı mı çalışıyorsunuz? İşe gidip gelme süreniz ne kadar ve bakımını üstlendiğiniz aile üyenizden ne kadar uzaktasınız? Eşiniz bakım sorumluluklarınız konusunda ne kadar destekleyici? Siz müsait olmadığınızda görevi devralabilecek ya da ihtiyaç anında neredeyse birbirinin yerini alabilecek bir Aile Topluluğu oluşturmak için her biri belirli bir sorumluluk üstlenebilecek başka aile üyeleri var mı??

Tükenmişlikle başa çıkmak için yerel destek gruplarına katılabilecek misiniz? Kendi evinizin ve ailenizin ihtiyaçlarını karşılamanın yanı sıra annenizi, babanızı veya eşinizi doktora götürmek, evde bakım yardımcılarını (HHA) denetlemek, değerlendirme için gelen hemşireye eşlik etmek, alışveriş yapmak, bildikleri ve alıştıkları ev yemeklerini pişirmek gibi yapmanız gereken tüm işleri yaparken kendi egzersizlerinize, hobilerinize ve sosyal aktivitelerinize zaman ayırabilecek misiniz?? Onların hayatlarındaki mali sorumlulukları da üstlenebilecek misiniz??

Tüm bu bakım sürecini yapılabilir kılmak için zamanınızın, konumunuzun, mali durumunuzun ve yaşayacağınız duygusal ve fiziksel etkinin nasıl bir denge kuracağını çözmeniz gerekecek; bu da çok daha fazla soru ve sorumluluk demek!

İnternette kitaplar, makaleler, bloglar ve dünyanın her yerinden genel destek gruplarına erişmek mümkün; ancak kimin tüm bu işlerin arasına yeni bir görev daha sıkıştıracak zihinsel dinginliği ya da zamanı var ki!? Kendi kişisel tecrübeme göre, annemi kaybettikten sonra; şu an hasta olan babama ve teyzeme/vaftiz anneme bakarken bir Bakıcı Koçu aradım. Koçla ayda bir kez telefonda görüşüp neler olduğunu, nasıl idare ettiğimi ve koçun bana hangi tavsiyeleri verebileceğini konuştum... Üstelik bu, hem anne babamın hem de teyzemin ana bakım vereni olarak hayatıma başladıktan 12 yıl sonra gerçekleşti! Devam eden süreçte olaylara geniş bir perspektiften bakmak önemli olsa da, bunu yapmak hiç kolay değil...

Herkes kendi kişisel ihtiyaçlarının gerçekten farkında olmalı ve tüm bu yaşananların ortasında kendi iyilik hali ve huzuru için bu sorumlulukların içine küçük nezaket adımları eklemeye çalışmalı... söylemesi yapmaktan kolay elbette. Yakın çevrenizden bir veya iki kişiden, nasıl idare ettiğinizi sormalarını ve arada bir dinlenip nefes alabilmek için onlarla bir araya gelmeyi isteyin. Fikir almak ve stres atmak için etkileşimli bir blog okumaya çalışın. Elinizden gelenin en iyisini yaptığınızı unutmayın!