WSPARCIE DLA OPIEKUNÓW – autorstwa Susan Visconti, <br>dyrektor ds. działań społecznych LBD-NY

To tak szeroki temat. . .poznanie i zrozumienie własnych ograniczeń jest często trudne do określenia. . .wszyscy chcemy przenosić góry dla naszych bliskich i pragniemy zapewnić im najlepszą opiekę na świecie. . .nawet jeśli będziesz jedyną osobą, która poruszy te góry, aby to osiągnąć!

Być może zadanie sobie kilku pytań i udzielenie na nie szczerych odpowiedzi pomoże:
Ile czasu, poza obowiązkami rodzinnymi, mogę poświęcić na opiekę?? Czy masz małe dzieci w wieku szkolnym, nastolatki wymagające nadzoru, czy może dorosłe, samodzielne dzieci studiujące w domu? A co z obowiązkami zawodowymi? Praca na pełny etat czy w niepełnym wymiarze godzin? Dojazdy do pracy — i jak daleko mieszkasz od członka rodziny, którym się opiekujesz?? Jak duże wsparcie otrzymujesz od współmałżonka w związku z obowiązkami opiekuńczymi?? Czy są inni członkowie rodziny, którzy mogą przejąć dyżury, gdy nie jesteś dostępny, lub którzy mogą wziąć na siebie konkretną odpowiedzialność, aby wspólnymi siłami dzielić się opieką, która będzie prawie wymienna w miarę pojawiania się potrzeb??

Czy będziesz w stanie uczestniczyć w lokalnych grupach wsparcia, aby radzić sobie z wypaleniem?? Czy uda Ci się nadal dbać o swoje ćwiczenia/rekreację/hobby/odskocznie/aktywności towarzyskie, wykonując jednocześnie wszystko, co musisz, aby dbać o własny dom/rodzinę, a także zabierać mamę, tatę lub współmałżonka do lekarza, nadzorować pomoc domową (HHA), być obecnym podczas wizyt pielęgniarskich w celu przeprowadzenia ocen, być dostępnym, aby kupić zaopatrzenie/produkty spożywcze/ugotować domowe posiłki, które znają i do których są przyzwyczajeni?? Nadzorować ich sprawy finansowe??

Pojawia się tak wiele innych pytań i obowiązków, że będziesz musiał wymyślić, jak Twój czas, lokalizacja i finanse, a także wpływ emocjonalny i fizyczny, złożą się na to, by całe doświadczenie opieki było możliwe do udźwignięcia!

Na całym świecie dostępnych jest wiele książek, artykułów online, blogów i ogólnych grup wsparcia – ale kto ma trzeźwość umysłu lub czas, aby wcisnąć w grafik kolejne zadanie!? Z mojego własnego doświadczenia wynika, że dopiero po odejściu mojej mamy, gdy opiekowałem się już schorowanym tatą oraz ciocią/matką chrzestną, skontaktowałem się z trenerem opiekunów. Raz w miesiącu odbywaliśmy rozmowy telefoniczne, podczas których omawiałem sytuację, to jak sobie radzę i jakie rady trener może mi przekazać. . .a było to 12 lat po tym, jak zostałem głównym opiekunem dla obojga moich rodziców i cioci! Choć ważne jest, aby zachować perspektywę na bieżąco, nie jest to łatwe. . .

Każdy musi pamiętać o własnych potrzebach i w natłoku obowiązków znaleźć czas na drobne gesty dobroci dla samego siebie, dla własnego dobrego samopoczucia i komfortu. . .łatwiej powiedzieć niż zrobić. Spróbuj zaangażować jedną lub dwie bliskie osoby z Twojego kręgu, aby sprawdzały, jak sobie radzisz, spotykaj się z nimi na chwilę wytchnienia, czytaj interaktywne blogi, gdzie znajdziesz pomysły i wsparcie łagodzące stres. Pamiętaj, że robisz wszystko, co w Twojej mocy!