Demans bakım verenleri için üç pratik ipucu

1. Kesin bir teşhis koydurun. 100'den fazla farklı demans türü vardır. Hafıza kaybı, özellikle kişinin günlük işlerini yürütme becerisini etkilediğinde, normal yaşlılık olarak geçiştirilmemelidir. Kişiyi sadece şu anki haliyle, her zaman olduğu haliyle karşılaştırdığınızdan emin olun, demans hastası diğer kişilerle değil (örneğin daha önce akşam yemekleri veren ancak artık bir tarifi takip etmekte zorlanan biri gibi). Demansın nedenine ilişkin resmi bir teşhis alınması; bakım verenin sağlık ekibiyle iş birliği yapmasına, demanstaki türe özgü kaynaklara ulaşmasına, demans hastasının savunucusu olmasına ve hastalığın seyrine ve prognozuna ilişkin bilgiyi artırmasına olanak tanır. Lewy cisimcikli demans, Alzheimer hastalığından farklı olarak daha belirgin görsel-uzamsal zorluklar, hareket değişiklikleri, dikkat ve uyanıklık değişiklikleriyle kendini gösterebilir. Hastalarda kaygı ve depresyon veya kabızlık gibi vücutta başka değişiklikler görülebilir. Görsel hallüsinasyonlar hastalığın erken evrelerinde ortaya çıkabilir, ancak LBD'si olan herkesin başına gelmez. Bir LBD teşhisi koymak genellikle daha uzun sürer ve bakım verenler sıklıkla birden fazla uzmandan tavsiye almak zorunda kalır. Hastalara genellikle ilk başta yanlış teşhis konur. Hafıza bozuklukları veya hareket bozukluklarının teşhis ve yönetimi için özel olarak kurulmuş merkezlerden danışmanlık almak genellikle faydalıdır çünkü bu uzmanların LBD hakkında bilgi sahibi olma olasılığı daha yüksektir.

2. Ne zaman yardım isteyeceğinizi bilin. Bakım verenler en çok davranışsal patlamalar veya idrar kaçırma gibi demans belirtileri konusunda ek yardım arama eğilimindedir. Bununla birlikte, bir bakım verenin yardıma ihtiyaç duyduğu an; demans hastasının ihtiyaç duyduğu bakım düzeyine, bakım verenin bulunduğu yere ve müsaitlik durumuna ve olası ev güvenliği endişelerine dayanan bireysel bir karardır. Bir bakım veren; duygusal olarak tükenmişse, yük altında hissediyorsa ve kendi kişisel veya sağlık ihtiyaçlarını karşılamıyorsa gerçekten bakım sağlayamaz. Aile ve arkadaş yardım etmek isteyebilir ancak bunu nasıl yapacakları konusunda belirli bir yönlendirmeye ihtiyaç duyarlar. Hasta ve bakım verenin bir rutin oluşturmasını sağlayacak haftalık bir ziyaretçi programı oluşturmayı düşünün. Gönüllü programları olan yerel hemşirelik/tıp okulları, yetişkin gündüz programları veya sanat ve kültür kurumları aracılığıyla sunulan programlar gibi diğer kaynakları değerlendirin.

3. Reaktif değil, proaktif olun. Bakım veren şu anda durumu iyi idare ettiğini düşünse geleceği planlamalı ve birine ihtiyaç duyulması durumunda hangi kaynakların mevcut olduğunu bilmelidir. Demans hastasının evde kalması bir seçenek değilse, ev dışındaki bakım için yerel seçenekleri öğrenmek adına bir kriz çıkmasını beklemeyin. Olası bekleme listelerini veya finansal hususları öğrenin. Yasal ve tıbbi talimatları tamamlayın. Sağlık vekâletname (HCP) formları hakkında daha fazla bilgiye buradan (https://www.health.ny.gov/publications/1430.pdf) ulaşabilirsiniz. Yaşamı uzatıcı tedavileri almaktan kaçınma veya bunları alma konusunda açıkça ifade edilmiş tercihleri olan hastalar, uzun süreli bakım tesislerinde kalanlar veya bir yıl ya da daha kısa bir yaşam beklentisi (prognozu) olanlar, HCP'leri ve doktorlarıyla birlikte bir MOLST (Yaşamı Uzatıcı Tedaviler İçin Tıbbi Talimatlar) formunu doldurmalıdır (https://www.health.ny.gov/professionals/patients/patient_rights/molst/).