Kto wchodzi w skład Twojego „łatwego zespołu”?

W naszych grupach wsparcia często rozmawiamy o opiekunach domowych, osobach do towarzystwa itp. Tego rodzaju pomoc jest bardzo ważna, ale często trudna do zorganizowania. Jednak na ostatniej grupie wsparcia dla opiekunów omówiono inny rodzaj pomocy, który jest dość łatwy do zorganizowania i naprawdę warto go wdrożyć.

Nierzadko opiekunowie mówią, że oprócz wszystkich trudnych objawów, bezpośredniej opieki, radzenia sobie z finansami, zatrudniania opiekunów itp., czują się przytłoczeni ilością uwagi, jakiej potrzebuje ich bliska osoba, a czasami – szczerze mówiąc – jakiej się domaga. Mąż jednej z uczestniczek grupy częściej się złości, jeśli czuje się zbytnio odizolowany, i jest o wiele szczęśliwszy, gdy czuje, że ktoś poświęca mu uwagę. Inna osoba ujęła to tak: „On cały czas chce mojej uwagi! To jak opieka nad potrzebującym dwulatkiem, tylko wcale nie jest taki uroczy!”

Czasami halucynacja może przerodzić się w urojenie, a opiekun i osoba z LBD wpadają w bezowocną pętlę rozmowy, która łatwo może się nasilić i stać się trudna, jeśli wręcz nie przerażająca. Na przykład członek rodziny może zostać o coś oskarżony (kradzież pieniędzy, romans itp.) i trudno jest wyjść z tej pętli. Samo zaprzeczanie urojeniu rzadko kiedy pomaga, jeśli w ogóle.

Oto jeden pomysł, który warto wrzucić do swojego „przybornika opiekuna”. Nazywam go „łatwym zespołem”, ponieważ dość łatwo go zorganizować i zainicjować. Wybierz dwie lub trzy osoby spośród znajomych lub rodziny, które będą Twoim zespołem. Najlepiej sprawdza się wieloletni przyjaciel bliskiej osoby lub bliski członek rodziny. Uprzedź ich, że czasami możesz wysłać im wiadomość tekstową z czymś w rodzaju: „czy mógłbyś teraz zadzwonić do Józefa?”. Powiedz im, że muszą tylko przez kilka minut prowadzić prostą pogawędkę z bliską osobą. Wyjaśnij, jak to odwróci uwagę ich przyjaciela, którego mózg nie pozwala mu pozbyć się jakiejś uporczywej myśli lub który po prostu potrzebuje odrobiny przyjaznej uwagi.

Przekonałam się, jak łatwe i pomocne to może być pewnego dnia, kiedy mój mąż utknął w urojeniu na mój temat, a ja zaczęłam czuć się dręczona. Napisałam do jego najlepszego przyjaciela: „czy możesz teraz zadzwonić do Pawła i po prostu pogadać przez kilka minut?”. Zadzwonił natychmiast i to przełamało czar. Najpierw mój mąż narzekał swojemu przyjacielowi na „tę kobietę, która nie chce ze mną współpracować”, ale potem był w stanie prowadzić zwykłą rozmowę. Kiedy rozmowa dobiegła końca, był już w „innym miejscu”.

Wybierz więc swój „łatwy zespół”. Powiedz im, jak wielką będzie to dla Ciebie pomocą. Zaangażuj co najmniej dwie, a najlepiej trzy osoby, ponieważ mogą być niedostępne, gdy będziesz ich potrzebować. Przyjaciele i rodzina często czują się bezradni, a jednocześnie chcą pomóc. Daj im znać, że to prosty sposób, w jaki mogą okazać ogromną pomoc!