Radzenie sobie z halucynacjami i urojeniami – część I

Przebywanie z bliską osobą, która doświadcza omamów, jest niepokojącym doświadczeniem i może wydawać się bardzo przerażające. W tym artykule na blogu omówimy „proste” omamy. W części 2 omówimy bardziej złożoną sytuację, jaką są urojenia z omamami lub bez nich.

Strach jest często naszą pierwszą reakcją, gdy bliska nam osoba z LBD widzi rzeczy, których nie ma, ponieważ sprawia to, że czujemy się zagubieni i tracimy kontrolę. Ale często nie ma w tym nic przerażającego. Zatem wraz z początkową świadomością, że ukochana osoba widzi coś, czego nie ma… Weź oddech. To może wyglądać jak kryzys. W rzeczywistości to żaden kryzys. Poświęć kilka sekund, aby uziemić się fizycznie i emocjonalnie. Dosłownie… poczuj swoje stopy na podłodze. Weź kilka oddechów, robiąc p-o-w-o-l-n-y wydech.

Teraz, kiedy już to zrobisz, oceń sytuację. To nie jest moment na wyprowadzanie kogoś z błędu i próbę siłowego sprowadzenia go do rzeczywistości. Zrobienie tego najprawdopodobniej go zdenerwuje i eskaluje sytuację, która faktycznie może przerodzić się w kryzys. W wielu okolicznościach pomocne może być po prostu wykazanie ciekawości tego, co ta osoba widzi. Mogą to odczuwać jako dezorientujące i potrzebować rozmowy o tym, czego doświadczają.

Na wczesnym etapie choroby osoba z LBD może zapytać, czy widzisz to, co ona. Jeśli jest świadoma swojej diagnozy i potrafi o niej rozmawiać, możesz wyjaśnić, że jest to część jej choroby. Bądź osobą dającą otuchę, mów cicho i spokojnie. Wspaniałą rzeczą w LBD jest to, jak czyjeś zrozumienie może zmieniać się z momentu na moment i taka osoba musi mieć możliwość porozmawiania o tym, czego doświadcza. (Dla osób na tym etapie choroby pomocna może być nasza grupa wsparcia LBD Crew).

Nauczyłam się prostej interwencji od jednego z opiekunów mojego męża. Kiedy mój mąż zapytał ją: „kim są ci wszyscy ludzie w pokoju za tobą?”, ona odpowiedziała: „nie wiem, ponieważ czasami potrafisz zobaczyć rzeczy, których ja nie widzę, ale cokolwiek tu robią, jesteś bezpieczny, a ja też jestem z tobą”. To uwzględnia fakt rzeczywistości, że nie widzisz tego, co widzi ta osoba, ale także nie ocenia ani nie koryguje percepcji tej osoby. Powiedzenie „potrafisz” coś zrobić jest nawet w pewnym stopniu wzmacniające. Osoby z LBD straciły tak wiele. Usłyszenie, że potrafią zrobić coś, czego my nie potrafimy, jest po prostu miłe. Zdałam sobie z tego sprawę, kiedy mogłam użyć tej odpowiedzi w stosunku do mojego męża. Kiedy zapytał mnie o coś, co widział, zapytałam go z uśmiechem na twarzy: „nie jestem pewna, co widzisz. Czy może używasz swoich supermocy, żeby zobaczyć rzeczy, których ja nie widzę?”. Na jego twarzy pojawił się zadowolony, niemal dumny uśmiech i ze zrozumieniem przytaknął: „chyba tak”. Wszystko pozostało w żartobliwej atmosferze i wkrótce halucynacja stała się nieistotna. Często, gdy halucynacja nie zaczyna się jako przerażająca, spokojne, delikatne podejście może zadziałać, aby rozładować sytuację. Szanuje to subiektywną rzeczywistość danej osoby, co z większym prawdopodobieństwem utrzyma ją w spokoju. I często taka osoba odwróci swoją uwagę i pójdzie dalej. Innym razem nie jest złą rzeczą po prostu pozwolić temu przeminąć. Mój mąż poinformował mnie kiedyś: „ostatnio tak dobrze się bawiłem, bawiąc się z małymi dziećmi”. Zdałam sobie sprawę, że w rzeczywistości ostatnio halucynował małe dzieci i szczerze mówiąc, cieszyłam się, że sprawia mu to przyjemność!

Częstym wyzwalaczem halucynacji może być przedmiot po drugiej stronie pokoju. Demografia z ciałami Lewyego wpływa na korę wzrokową mózgu, powodując, że mózg danej osoby błędnie interpretuje docierające informacje. Sweter przewieszony przez oparcie krzesła może wyglądać jak osoba z długimi włosami, która się na nią wpatruje. Więc może to być tak proste, jak spokojne przestawienie rzeczy. Działa to szczególnie dobrze, gdy dana osoba jest w stanie zrozumieć, że ma chorobę, która może zniekształcać widziane przez nią rzeczy.

Może to jednak nie wystarczyć, aby uspokoić tę osobę i utrzymać spokój w sytuacji. Czasami możesz musieć interweniować. Zapytaj, czy jest coś, co chciałbyś, abyś zrobił. Na przykład, jeśli widzą biegające małe zwierzęta. Znowu bądź spokojnie ciekawski. „Czy mam je wypędzić z pokoju?” „Pójdziemy do innego pokoju? Jeśli to zrobimy, one sobie pójdą”. Bądź pomysłowy. Pomyśl, jak poradziłbyś sobie z małym dzieckiem bawiącym się w udawanie. Twoim celem nie jest wyprowadzanie go z błędu co do rzeczywistości, ale utrzymanie tej osoby w spokoju i braku strachu. Upewnienie jej, że jest bezpieczna.

Na koniec musimy wspomnieć o sytuacji dużo rzadszej, ale wciąż nie tak rzadkiej. Jest to negatywna halucynacja. Występuje ona wtedy, gdy dana osoba patrzy bezpośrednio na przedmiot, ale po prostu go nie widzi. Na przykład niezdolność do „zobaczenia” pilota do telewizora, mimo że leży on na stole, tuż przed tą osobą. Zjawisko to doprowadziło u niektórych rodzin do frustrujących doświadczeń polegających na zabieraniu bliskiej osoby do okulisty w przekonaniu, że coś jest nie w porządku z oczami, po czym okazuje się, że wzrok tej osoby jest w porządku. W rzeczywistości jest to kolejna manifestacja zaburzenia ośrodka wzrokowego mózgu. Ta sytuacja może być często bardzo frustrująca dla opiekuna. Najlepszym podejściem jest spokojne podanie tej osobie przedmiotu. Gdy tylko poprowadzisz jej rękę w stronę przedmiotu, wydaje się, że jest w stanie go zobaczyć.

To tylko kilka sposobów radzenia sobie z bardziej „prostymi” halucynacjami. Jeśli czytacze tego bloga odnieśli sukces z innymi strategiami, prosimy o podzielenie się nimi w sekcji komentarzy. I jak zawsze, pamiętaj, że Lewy Body Dementia Resource Center jest tu dla Ciebie poprzez naszą Linię Pomocy, a także nasze lokalne i krajowe grupy wsparcia zarówno dla opiekunów, jak i osób żyjących z LBD.